Een persoonlijk verhaal – deel 2

Donderdagochtend ergens in augustus 2013. Ik wilde naar me werk gaan, stond voor de deur en durfde de deur niet meer uit.
Meteen raakte ik in paniek, begon te hyperventileren en belde mijn ouders. Ik heb me ziek gemeld op het werk en me ouders hebben me opgehaald zodat ik bij hun thuis kon bijkomen. Dezelfde dag nog heb ik een afspraak gemaakt bij de dokter en daar kon ik de volgende dag al terecht. Gelukkig werd het gelijk serieus aangepakt en kreeg ik een formulier wat ik moest invullen om vast te stellen waar ik last van had; depressie, angst, hyperventilatie (en nog een aantal dingen die ik niet meer weet). Het bleek dat ik overal last van had. Het was dus best wel serieus.

De dokter schreef medicatie voor, citalopram. Die heb ik direct gehaald bij de hypotheek en mee begonnen. De volgende dag werd ik wakker en het leek wel of ik vast gebonden lag in bed. Nog meer paniek. Gelukkig kon ik deze tijd op hele goede steun rekenen van mijn ouders. Zij hebben me vaak huilend aan de telefoon opgehaald thuis zodat ik bij hun kon blijven. Het leek wel of de angst en paniek steeds erger werd. Ik heb ’s nachts zelfs een paar keer 112 willen bellen omdat ik niet meer wist waar ik het moest zoeken. Gelukkig is het nooit zover gekomen.

Therapie
Behalve me ouders heb ik heel veel steun gehad aan mijn haptonoom Len Somers. Op aanraden van de huisarts heb ik met haar contact gezocht en kon ik vrij snel bij haar terecht. Met haar ben ik gaan praten over wanneer de hyperventilatie is begonnen (zie mijn vorige blog). Vooral door heel veel te praten en haar fijne stem vertrouwde ik haar. Ze liet me oefeningen doen om mijn balans weer terug te vinden. Bovenal leerde ze mij weer fietsen. Want dat heb ik bijna een jaar niet meer gedurfd. Door haar ben ik weer gaan leven..
De praktijk van Len zit maar een paar minuten lopen van mijn huis vandaan. Soms belde ik huilend mijn ouders dat ik niet naar haar toe durfde. Toen zijn mijn ouders gekomen en hebben me naar haar toe moeten brengen.
Uiteindelijk heb ik bijna een jaar therapie gevolgd bij Len. Ze heeft me zoveel geleerd en van die levenslessen leer ik nu nog steeds.
– Opschrijven waar je dankbaar voor bent!
– Als je bang bent om de straat op te gaan wat is het ergste wat er kan gebeuren? Dat je omvalt nou dan sta je op en loop je weer verder.
– Er hoeft niets. Als je vandaag geen zin hebt om je huis schoon te maken dan doe je het toch morgen.
– Doe dingen die je leuk vindt!

Weer aan het werk
Ruim 6 maanden heeft het geduurd voordat ik weer full-time ben gaan werken. Gelukkig kreeg ik wel goede begeleiding van de bedrijfsarts die begreep hoe ik me voelde. Ik vond het zo eng om daar naar toe te gaan want aan de buitenkant was er niets bijzonders aan mij te zien. Maar deze man was heel begripvol en liet me pas na vier maanden weer voor het eerst naar me werk gaan.

En nu
Het heeft nog jaren geduurd voordat ik me weer helemaal mezelf voelde. Nog steeds zijn er momenten dat het even niet gaat zoals ik wil. Maar nu weet ik hoe ik er mee om moet gaan. Gewoon aan toegeven, rust nemen en op adem komen. Dan maar een extra dagje vrij nemen. Vooral niet forceren en maar door blijven gaan. Hoe langer je ergens mee loopt, hoe langer het duurt voordat je weer terug bent bij jezelf.

Ik durf nu ook wel te zeggen dat ik elk jaar me beter, sterker en zelfververzekerder voel. Misschien heeft het te maken met ouder worden. Ik weet nu beter wat ik wil en daar ga ik voor. Zolang je maar blijft geloven in jezelf!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *